y otras muchas grandes películas
Inicio > Historias > Diez razones para ver Hai que botalos
> Diez razones para ver Hai que botalos <

Por los palcos de la segunda planta del Teatro Principal no se veían más que blogueiros. Por allá andaban María, la señora dot, Dagha, paleón y también ElDa, con quien siempre da gusto hablar, e incluso vimos a un tal Quin que dice en su blog que quiere ser presidente de la Xunta. El motivo, en caso de que necesitemos alguno para vernos y echar unas risas, era la presentación de Hai que botalos, "un film libre y colectivo sobre Galiza con un objetivo: estimular el boto en las elecciones del 19 de junio de 2005". Veinticuatro propuestas hechas con mínimos recursos que pueden ver y descargar en la web y entre las que como es natural hay de todo, cosas muy malas como la perpetrada por Margarita Ledo Andión (Lavacolla 1939) y alguna verdaderamente extraordinaria como la que nos pone delante de los ojos ese fenómeno tan nuestro del acarreo de votos. Aquí les ofrezco, por si tienen dudas, diez razones por las que hay que ver "Hai que botalos":

Punto final, biografía de Donmanuel con guión de Manuel Rivas llena de verdades que escuecen en la memoria. Dirige Emilio MacGregor.
En plan Galicia, de Quique Costas y el grupo Chévere: el esforzado mantenimiento de un cartel del plan a cargo de un montón de operarios. Muy simpático y bien editado.
Nunca mais?, de Carlos Alberto Alonso, un eficaz repaso de aquellos días inolvidables del Prestige en el que sobra el ejercicio de auto-odio de los rótulos finales.
Carretaxe, de Roberto Ribao, Tomás Lijó y Pixi, una pequeña maravilla que acaba con un plano para la historia del audiovisual galego: el del colegio electoral/velorio. Una joya.
Din que chove, de Josiño Díaz, reflexión en forma de zapping sobre el despilfarro de fondos europeos.
Monótono fungar, de Marcelo Martínez, una curiosa y bien resuelta vídeo creación. Eso si: que alguien me explique que significan las sardinas, por favor.
Incendios, de Enrique Banet, un documental claro y didáctico sobre la lacra de los incendios forestais en Galiza.
A cada cerdo lle chega o seu San Martiño, de Juan Lesta e Belén Montero, otro recuento de frases y declaraciones de políticos populares de los días posteriores al naufragio del Prestige.
O partido, de Suso Sueiro. El guión es una estupidez, pero el plano-secuencia les quedó estupendo.
Untos, de Chiqui Pereira y Berrobambán, una delirante marcianada musical que parodia la corrupción del PP orensano. Es una pena que el sonido sea nefasto y la canción no se entienda muy bien que digamos. Impagable Paula Carballeira con peluca verde y gaita de pega.
A dúas velas, de Quique Otero, con Miguel de Lira y Víctor Mosqueira. Debería acabar con el plano de la casa y los aerogeneradores al fondo, pero en conjunto es bastante correcto.
O señor do telexornal, de Alex Sampaio y con guión de Rosa Aneiros. Muy muy muy bonito. Que les den a los niños un premio AGAPI de esos, porque son unos fenómenos.
La canción de Xoán Rubia, Fala, povo, fala / vota, povo, vota / pero non vooootes / a quen te explotaaaaa. Acaba siendo pegadiza.

2005-05-23, 03:51 | 4 comentarios

Referencias (TrackBacks)

URL de trackback de esta historia http://hunter.blogalia.com//trackbacks/29975

Comentarios

1
De: Carlos Alberto Alonso Fecha: 2005-05-24 13:31

Auto-odio non compañeir@, eso nunca. Auto-critica moito millor, e esperemos que nos sirva para reflexionar...

Graciñas polo de eficaz.

Saudos dende Barna

CAAlonso



2
De: Martin Pawley Fecha: 2005-05-25 00:34

Autocrítica si, pero honestamente creo que é innecesaria. E ademais nin sequera é correcta, ou non o é se carecemos do contexto apropriado. Por exemplo, non é certo que o PP non saíse bastante perxudicado nas municipais do 2003, as primeiras eleicións nas que a suma PSOE-BNG foi significativamente superior á do partido de Manuel Fraga. Certo que gañaron en Muxía, claro, pero o raro sería que non sucedera así, como ben explicaba Manuel Rivas nun celebrado artigo: mesmo hai que quitar o sombreiro en homenaxe aos votantes que decidiron non votar polo PP e provocaron que nese concello ese partido perdese algúns votiños, malia todos os conselleiros que se pasearon por alí durante a campaña e a ameaza nada sutil de Donmanuel de que as axudas e subvencións serían mais probábeis de contar nos concellos con "governos amigos".

É cuestión de escala. Eu podo lamentar a pouca visión de futuro e mesmo a covardía e o medo que ten algunha xente, pero en ningún caso me doe tanto como a de aqueles que si teñen capacidade para facer que as cousas muden e non o fan. Eu non lle vou esixir heroísmo e espírito crítico a unha paisana da Pastoriza que xa dabondo ten con sobrevivir coa súa pensión de viúva, ou a unha mariscadora que vendo en perigo o seu porvir átase ao que ten mais a man. Gostarei mais ou menos das súas atitudes, pero elas non son o problema, e non creo que sirva de moito facelas sentir culpábeis de nada. Porque os culpábeis están noutros lugares, vivindo moi ben e comendo moi ben, e son a eles aos que hai que botar.



3
De: Martin Pawley Fecha: 2005-05-25 00:36

Vou poñer o seu comentario e a miña resposta tamén nos días estranhos, porque creo que pode resultar interesante para os leitores de alí.



4
De: CAAlonso Fecha: 2005-05-25 13:12

Entendo que a vostede lle pareza innecesaria, pero obviamente eu penso o contrario.
Por outra banda, nos créditos do final da nosa peza poñemos exactamente: “O PP saíu a flote en toda Galicia nas Eleccións Municipais deste ano” non tiñamos espacio nin tempo para entrar nos detalles de si saíu mais ou menos danado, que como moi vostede ben di, é certo que “foron as primeiras eleicións nas que a suma PSOE-BNG foi significativamente superior á do partido de Manuel Fraga”, por tanto non vexo a incorrección.
Eu non lle esixo heroísmo e espiritu critico a ningunha paisana de Pastoriza ou a unha mariscadora, non entendo moi ben coma “¿Nunca Mais?” pode chegar a provocarlle esa reflexión a ninguén, pero sí prego certa coherencia e sentido común a hora de exercer o seu voto (secreto, coma ben todos sabemos), non creo que vivir nun punto xeográfico ou noutro, ou traballar nesa ou noutra profesión influa en ter capacidade de razoamento.
Esta claro que non son eles (supoño que se refire a todos nos) os que hai que botar, pero sí son eles os que teñen que ir as urnas, a eles vai dirixido todo Hai que Botalos!, para espertar as súas conciencias. Ese foi o meu intento, critico, e sen odio, por favor, que ademais esa foi a miña única apreciación o seu comentario inicial... con bastante mala leite, pero sen odio.
En calquera caso, os culpábeis certamente son os que vostede di, e a miña curta mais ou menos acertadamente vai contra eles, contra ninguén mais.
Un saúdo.
CAAlonso



Nombre
Correo-e
URL
Dirección IP: 38.103.63.62 (14ee4eb600)
Comentario

el archivo del cazador


correo: diasestranhos()gmail.com

my other blog: días estranhos

festivales

Sundance
Berlinale
Cannes
Venezia
Donostia
London
Valladolid
Cineuropa
Ourense
Gijón
Fespaco

blogs

long pauses
calle 14
duelo ao sol
70*100
ojo al texto
diario de Teo
esa la he visto
five branch tree
girish
peter nellhaus
dave kehr

revistas

senses of cinema
miradas de cine
el amante
mabuse
tren de sombras

esenciales

CGAI
IMDB
oráculo de kevin bacon


El sistema de comentarios está a disposición de los lectores de "the night of the hunter" exclusivamente para la publicación de opiniones y comentarios relacionados con el contenido de este blog. Cualquier texto publicado por medio del referido sistema no refleja necesariamente la opinión del autor de este blog. Las opiniones e informaciones publicadas en el sistema de comentarios son de autoría y responsabilidad integral de los lectores que de él hicieran uso. El autor de este blog se reserva el derecho de suprimir los comentarios y textos que considere ofensivos, difamatorios, calumniosos, prejuiciosos o de alguna forma perjudiciales a terceros. Textos de carácter promocional o aparecidos en el sistema sin la debida identificación del autor (nombre completo y dirección válida de e-mail) también podrán ser eliminados.



Licenza de 
Creative Commons
Esta obra está baixo unha licenza Creative Commons

Blogalia

Blogalia


© Martin Pawley